جلوه گاه حق ...

 

     تا ابد جلوه گه حق و حقیقت سر توست

     معنی مکتب تفویض علی اکبر توست

                                                   ای حسینی که توئی مظهر آیات خدای

                                                   این صفت از پدر و جد تو در جوهر توست

    درس مردانگی عباس به عالم آموخت

    زآنکه شد مست از آن باده که در ساغر توست

                                                 طفل شش ماهه تبسم نکند پس چه کند

                                                  آنکه بر مرگ زند خنده علی اصغر توست

    ای که در کرب و بلا بیکس و یاور گشتی

    چشم بگشا و ببین خلق جهان یاور توست

                                               خواهر غمزده ات دید سرت بر، نی و گفت

                                                   آنکه باید به اسیری برود خواهر توست

    (بابی انت و امی ) که تو ای مکتب عشق

    عشق را مظهر و آثار علی اصغر توست

                                               ای حسینی که بهر کوی عزای تو بپاست

                                                عاشقان را نظری در دم جان پرور توست

    خواست "مهران" بزند بوسه سراپای ترا

    دید هر جا اثر تیر ز پا تا سر توست

                                                                                   "  احمد مهران "

دنیای کودکی ...

 

    زماني كه بچه بوديم دنيا چقدر زيبا بود !

    چقدر همه چيز رنگ و بوي اميد داشت !

    و همه چيز سرشار از اميد و عشق به آينده !

    عيد زيبا بود و اميد عيدي گرفتن !

    خرداد زيبا بود و اميد سه ماه تعطيلي !

    پائيز زيبا بود و اميد ديدن دوباره ي همكلاسيها !

    مدام اين جمله ورد زبانمان بود  : ( وقتي بزرگ شديم ) !

    با هر نوبرانه ، چشمها رو مي بستيم و آرزو مي كرديم ! چقدر آرزو داشتيم !

    روزي كه نوبرانه ي زردآلو بود و چشمها رو بستم !

    و خواستم در دل آرزويي كنم !

    و هيچ چيز از دل به زبان نيامد ، فهميدم بزرگ شده ام !

    چشم را باز كردم و نوبرانه ي زردآلو در دستم و من بي آرزو !

    چقدر بزرگ شدن درد آور بود !

    بزرگ شديم و هيچ نشد !

    حالا از مهر تا خرداد ، هر روز مثل ديروز !

    و از خرداد تا مهر ، امروز مثل ديروز !

    سالها تكراري تر !

    تا بچه هستيم ، بزرگ شدن چه اميدشيريني !

    و بزرگ كه مي شويم بچگي چه حسرتي !