ای خرم از فروغ رخت لاله زار عمر

                          باز آ که ریخت بی گل رویت بهار عمر

 

   از دیده گر سرشک چو باران چکد رواست

 

                              اندر غمت چو برق بشد روزگار عمر

 

   بی عمر زنده ام من و این بس عجب مدار

 

                                 روز فراق را که نهد در شمار عمر

 

   حافظ سخن بگوی که بر صفحه ی جهان

                                این نقش ماند از قلمت یادگار عمر