کاشتن سبزه ...
اسفند ماه ... ماه پایانی زمستان ... هنگام کاشتن دانه و غله است .
کاشتن سبزه عید به صورت نمادین و شگون از روزگاران کهن در همه ی خانواده ها مرسوم است .
در ایران کهن بیست و پنج روز پیش از نوروز در میدان شهر دوازده ستون از خشت خام بر پا می شد .
بر ستونی گندم ٬ بر ستونی جو و به ترتیب برنج ٬ باقلا ٬کاجیله ( گیاهی است از تیره مرکبات که ساقه
آن به 50 سانتیمتر می رسد ) ٬ ارزن ٬ ذرت ٬ لوبیا ٬ نخود ٬ کنجد ٬ عدس و ماش می کاشتند و
در ششمین روز فروردین با سرود و شادی ٬ این سبزه ها را می کندند و برای فرخندگی به هر سو
می پراکندند و ابو ریحان نقل می کند که : این رسم در ایرانیان پایدار ماند که روز نوروز در کنار
خانه هفت صنف از غلات در هفت استوانه بکارند و از روییدن این غلات به خوبی و بدی زراعت و
حاصل سالیانه حدس بزنند.
امروز در همه ی خانه ها رسم است که ده روز یا دو هفته پیش از نوروز در ظرف های کوچک و
بزرگ ٬ کاسه ٬ بشقاب ٬ پشت کوزه و ... دانه هایی چون گندم ٬ عدس ٬ ماش و ... می کارند.
موقع سال تحویل و روی سفره هفت سین بایستی سبزه بگذارند . این سبزه ها را در خانواده ها تا روز
سیزده نگه داشته و در این روز ٬ زمانی که برای سیزده بدر از خانه بیرون میروند در آب روان
می اندازند.