حافظ شیرازی ....

 

 

   خوشا شيراز و وضع بي‌مثالش

                        خداوندا نگه دار از زوالش     

 

  ز رکن آباد ما صد لوحش الله

                          که عمر خضر مي‌بخشد زلالش

 

  ميان جعفرآباد و مصلی

                            عبيرآميز مي‌آيد شمالش     

 

  به شيراز آي و فيض روح قدسي

                         بجوي از مردم صاحب کمالش

 

  که نام قند مصري برد آن جا

                       که شيرينان ندادند انفعالش    

 

  صبا زان لولي شنگول سرمست

                       چه داري آگهي چون است حالش

 

  گر آن شيرين پسر خونم بريزد

                         دلا چون شير مادر کن حلالش

 

  مکن از خواب بيدارم خدا را

                      که دارم خلوتي خوش با خيالش

 

  چرا حافظ چو مي‌ترسيدي از هجر

                            نکردي شکر ايام وصالش

اشعار محلی ...

      اسير                      

      اگر روزي از اينجا پر بگيرم

           بدامانت در افتم تا بميرم

                   شكستي بال من جانا٬ تو ديگر

                          دلم مشكن٬ كه من مرغي اسيرم

         نا اميد

       سبو بشكسته٬ دل بشكسته زارم

          چو رفتي٬ رفت از جانم قرارم

                 غريب وبيدل و آواره  گشتم

                        دگر اميد هستي هم ندارم

 

آئینه دل ...

 

  ای نسیم سحری ! گر به گلستان گذری

  گو به آن گل ٬ ز چه از حال دلم بیخبری

 

                                                     گرد اندوه به لوح دل عاشق مپسند

                                                                          که درین آینه ای جان جهان جلوه گری

 

خیال ...

   گفتي بگوي كه در چه خيالي و فال چيست              ما را خيال توست ، تو را در خيال چيست

   جانم به لب رسيد چه پرسي ز حال من                         چون قوت جواب ندارم سوال چيست

   بي ذوق را ز لذت تيغت چه آگهي                            از خلق تشنه پرسي كه آب زلال چيست

   گفتم هميشه فكر وصال تو مي كنم                        در خنده شد كه اينهمه فكر محال چيست

   دردا كه عمر در شب هجران گذشت و من                          آگه نيم هنوز كه روز وصال چيست

   چون حل نمي شود به سخن مشكلات عشق                در حيرتم كه فايده قيل و قال چيست

                                                                                        " هلالي چغتايي "

شعر کوتاه محلی ...

 

          اسير                      

          اگر روزي از اينجا پر بگيرم

          بدامانت در افتم تا بميرم

          شكستي بال من جانا٬ تو ديگر

         دلم مشكن٬ كه من مرغي اسيرم

                                                                    نا اميد

                                                                    سبو بشكسته٬ دل بشكسته زارم

                                                                    چو رفتي٬ رفت از جانم قرارم

                                                                    غريب و بيدل و آواره گشتم

                                                                    دگر اميد هستي هم ندارم

 

جلوه گاه حق ...

 

     تا ابد جلوه گه حق و حقیقت سر توست

     معنی مکتب تفویض علی اکبر توست

                                                   ای حسینی که توئی مظهر آیات خدای

                                                   این صفت از پدر و جد تو در جوهر توست

    درس مردانگی عباس به عالم آموخت

    زآنکه شد مست از آن باده که در ساغر توست

                                                 طفل شش ماهه تبسم نکند پس چه کند

                                                  آنکه بر مرگ زند خنده علی اصغر توست

    ای که در کرب و بلا بیکس و یاور گشتی

    چشم بگشا و ببین خلق جهان یاور توست

                                               خواهر غمزده ات دید سرت بر، نی و گفت

                                                   آنکه باید به اسیری برود خواهر توست

    (بابی انت و امی ) که تو ای مکتب عشق

    عشق را مظهر و آثار علی اصغر توست

                                               ای حسینی که بهر کوی عزای تو بپاست

                                                عاشقان را نظری در دم جان پرور توست

    خواست "مهران" بزند بوسه سراپای ترا

    دید هر جا اثر تیر ز پا تا سر توست

                                                                                   "  احمد مهران "

 

  هر جا که سفر کردم تو همسفرم بودی

  هر جا که گذر کردم تو در نظرم بودی

                                   ***

                             هر جا که سخن گفتم پاسخ ز تو بشنفتم

                             در هر که نظر کردم تو در نظرم بودی 

گناه دل !...

 

          من هر چه می کشم ز دل غافل من است

                                          کسی را گناه نیست  گناه دل من است

          آب است یا سراب در آن دشت دور دست

                                                  یا بازتاب آرزوی باطل من است

          این برگهای فرو ریخته به خاک

                                           بر باد رفته هستی بی حاصل من است

 

دستگاه پيامگير شاعران مختلف

        

          لابد براي شما هم پيش آمده است كه به دوستي زنگ بزنيد و از آن طرف سيم،

      پيامگير يا پاسخگوي اتوماتيك برايتان يك قطعه موسيقي بنوازد يا شعري زمزمه كند.

      بين ايرانيان با ذوق هستند كساني كه به جاي دو كلمه خشك و خالي، عدم حضور خود

    را با كلام منظوم در تلفن اعلام مي كنند. يكي از همين جماعت از دوست خود كه شاعري

     طنز پرداز است درخواست كرده بود برايش يك دوبيتي بسازد تا روي دستگاه ضبط كند.

     ايشان هم ساخته اند :

          شرمنده از آنم كه نباشم به سرايم             تا با تو سلامي و عليكي بنمايم

    گر لطف كني نمره و پيغام گذاري               پاسخ دهم اي دوست به محضي كه بيايم

 

ادامه نوشته

صبح خیال انگیز ...

 

        در جاده مي رفتم                                  يك صبح خيال انگيز

  آغوش علفزاران٬ بوي تن آهو داشت          كرك تن هر آهو٬ عطر گل شب بو داشت

  بر دوش افق ديدم يك ابر بهاري را              بر دامنه اي سرسبز يك جفت قناري را

  سرگرم غزلبازي دل بردن و طنازي              با عشق هم آوازي

  اين كاكلكش زرين                                   وان دامنكش پرچين

  ناگاه از آن بالا بر ترك هوا ديدم                   اي كاش نمي ديدم

  يك باز شكاري را                                بر طعمه عمود آمد

  چون نيزه فرود آمد                              يك شيون و مشتي پر ....

وطن ...

             این خانه قشنگ است ولی خانه ی من نیست

                                                        این خاک فریباست ولی خاک وطن نیست

             در مشهد و یزد و قم و کاشان و لرستان

                                                   لطفی است که در برلن و دهلی و پکن نیست

             در بابل و گرگان و خراسان و بروجرد

                                                    نقشی است که در قاهره و شام و یمن نیست

             بر دامن بحر خزر و ساحل گیلان

                                                      موجی است که در ساحل دریای عدن نیست

             در پیکر گلهای دلاویز شمیران

                                                     عطری است که در نافه ی آهوی ختن نیست

             من بهر که خوانم غزل سعدی و حافظ

                                                        در شهر غریبی که در آن فهم سخن نیست

             پاریس قشنگ است ولی نیست چو تهران

                                                              لندن به دل انگیزی شیراز کهن نیست

            هر جا که روم روی به هر سوی که آرم

                                                           فکرم بجز از فکر وطن ذکر وطن نیست

 

                                                                            " دکتر خسرو فرشید ورد "

پیام تسلیت !

       

            شهادت بزرگ بانو و دخت گرامی پیامبر اسلام

                                      حضرت فاطمه ی زهرا (س ) بر همه ی شیعیان تسلیت باد !     

                                                            ***  

               زبان حال امام علی (ع) در هنگام دفن حضرت زهرا (س) :

             دریغا بضمه ی طاها کجا رفت                          دریغا بانوی عظمی کجا رفت

             چو شمعی پیش ما او نور می داد                      کجا رفت ای عجب بی ما کجا رفت

              ز ماه و زهره می پرسم همه شب                    که آخر زهره ی زهرا کجا رفت

              روم پرسم من از شب زنده داران                    که زهرا نصف شب تنها کجا رفت

              بتاب ای مه تو بر کاشانه ی من                      که تاریک است امشب خانه ی من

              بتاب ای مه که تا با حال خسته                        دهم من غسل ٬  پهلوی شکسته

              بتاب ای مه که شویم من شبانه                       ز اشک دیده ٬  جای تازیانه 

              بتاب ای مه که بینم روی نیلی                         بشویم در دل شب ٬ جای سیلی

              بتاب ای مه حسن مادر ندارد                          حسین من ٬ کسی بر سر ندارد

              بتاب ای مه گلستانم خزان شد                         به زیر خاک ٬ زهرای جوان شد  

مهر دوست ...

           هرگزم نقش تو از لوح دل و جان نرود

                                                             هرگز از ياد من آن سرو خرامان نرود

           آنچنان مهر توام در دل و جان پاي گرفت

                                                               كه گرم سر برود از دل و از جان نرود

           از دماغ من سرگشته خيال رخ دوست

                                                                 به جفاي فلك و غصه ي دوران نرود

          هر چه جز بار غمت در دل مسكين من است 

                                                                   برود از دل من و ز دل من آن نرود

          در ازل هست دلم با سر زلفت پيوند

                                                                 تا ابد سر نكشد و ز سر پيمان نرود

          گر رود از پي خوبان دل من معذور است

                                                                    درد دارد چكند كز پي درمان نرود

          هر كه خواهد كه چو حافظ نشود سرگردان

                                                              دل به خوبان ندهد و ز پي ايشان نرود

 

شهر علم

      خردمند گيتي چو دريا نهاد                        برانگيخته موج از او تند باد

      چو هفتاد كشتي بر او ساخته                   همه بادبانها بر افراشته

      ميانه يكي خوب كشتي عروس                  بر آراسته همچو چشم خروس

      پيمبر بدو اندرون با علي                            همه اهل بيت نبي و وصي

      چه گفت آن خداوند تنزيل و وحي                 خداوند امر و خداوند نهي

      كه من شهر علمم عليم در است                درست اين سخن گفت پيغمبر است

      اگر خلد خواهي بديگر سراي                       بنزد نبي و وصي گير جاي

      منم بنده ي اهل بيت و نبي                       ستاينده ي خاك پاي وصي

      گرت زين بد آيد گناه من است                     چنين دان و اين راه راه منست

      برين زادم و هم بر اين بگذرم                      يقين دان كه خاك پي حيدرم

                                                                            " فردوسي "

 

چند بیت شعر در وصف دل ...

                                                           

  ای که می پرسی ز من کان ماه را منزل کجاست

                                                         منزل او در دل است اما ندانم دل کجاست

                                                                                        " هلالی جغتایی "

                                             *     *     *

  از خون دلم بسته حنا بر سر انگشت          خون دلم انگشت نما شد چه بجا شد

                                                                                        " قصاب کاشانی "

                                             *     *      *

  ای خوش آن شبها که با افسانه میلی داشتی

                                                         درد دل می گفتم و افسانه می پنداشتی

                                                                    " یحیی لاهیجانی "       

                                             *     *      *                                   

  از درد رو متاب که یک قطره خون گرم

                                                            در دل هزار میکده ایجاد می کند

                                                                                          " صائب تبریزی "

                                             *      *      *

  از سر کویت ندیدم حاصلی جز خون دل

                                                             پاک دامن آمدم آلوده دامان می روم

                                                                                  " فتحعلی شاه قاجار "

ترا من چشم در راهم ! ...

  ترا من چشم در راهم شباهنگام

    که می گیرند در شاخ " تلاجن"  سایه ها رنگ سیاهی

    وزان دلخستگانت راست اندوهی فراهم

     ترا من چشم در راهم.
 
    شباهنگام.در آندم که بر جا دره ها چون مرده ماران خفتگانند

    در آن نوبت که بندد دست نیلوفر به پای سرو کوهی دام

    گرم یاد آوری یا نه

    من از یادت نمی کاهم

    ترا من چشم در راهم.
 
                                                   " نیما یوشیج  ـ زمستان۱۳۳۶"

در پیشگاه دوست ...

                                                      ***

  هرشب دل پر خونم بر خاک درت افتد            باشد که چو روز آید بر وی نظرت افتد

  زیبد که ز درگاهت نومید نگردد باز                 آنکس که به امیدی بر خاک درت افتد

  آیم به درت افتم تا جور کنی کمتر                  از بخت بدم گویی خود بیشترت افتد

  ای دوست مرا نبود از تو طمع پرسش              راضیم به دشنامی آن نیز گرت افتد 

  من خاک شوم جانا در رهگذرت افتم               آخر به غلط روزی بر من گذرت افتد 

                                                     ***

شب با اقاقیها ...

   شب تا سحر از عشق شب بو ها نخفتم 

                                                              از درد خود جز با اقاقیها نگفتم

   من با اقاقیها دلی بی کینه دارم

                                                              با اطلسیها الفتی دیرینه دارم

   من سالها با یک شقایق دوست بودم

                                                              با داغ یک شب بوی عاشق دوست بودم

  شب بود و شب خورشید را تکفیر می کرد

                                                             شمع دل تو روز را تصویر می کرد

  شب بود و قلبم با خدا در گفتگو بود

                                                             غرق نیایش بود و محو جستجو بود

  شبهای دیگر در حصار خواب بودم

                                                              در فکر یک بیداری نایاب بود م

  شب با کریمی تا سحر پرواز می کرد

                                                              راهی به سوی صبح صادق باز می کرد

  آن شب دلا مدیون یک آواز بودم

                                                              ای کاش من هم غرق در پرواز بودم 

وصف پائیز ...

 خیزید و خز آرید که هنگام خزان است           باد خنک از جانب خوارزم وزان است

 این برگ وزان است که از شاخ رزان است       یا خود به مثل پیرهن رنگرزان است

                                                                    " منوچهری دامغانی "

..:: ::..

 از عشق خدا نه بر زیان خواهی شو          بی جان به کجا شوی که جان خواهی شو

  اول به زمین از آسمان آمده ای                 آخر ز زمین بر آسمان خواهی شو

عشق گمشده ...

   با نفس سپیده دم ٬ شانه به شانه میروم

                                                    در پی عشق گمشده ٬ خانه به خانه میروم

   مرغ قفس شکسته ام ٬ تازه ز بند رسته ام

                                                           دام به هم دریده ام ٬ از پی دانه میروم

   دوش به کوی پیکشان ٬ باده به یاد او زدم

                                                           باز به جستجوی آن ٬ بزم شبانه میروم

    مرغ دلم پرید و من ٬ از عقبش به هر طرف

                                                        سینه به سینه میخزم ٬ لانه به لانه میروم

    از پی صید آهویی ٬ تیر و کمان کشیده ام

                                                                  تیرم اگر خطا کند ٬ باز نشانه میروم

   زلف نگار یک طرف ٬ چشم خمار یک طرف

                                                             من به هوای دیدنش ٬ با دو بهانه میروم

   باد صبا گذشت و من ٬ در پی او روان شدم

                                                             چون که امید در دلم ٬ کرده جوانه میروم

 

                                                                                       " محسن محلاتی "

..:: ::..

 

   رفتم بر درویشی گفتا که خدا یارت

  گویی به دعای او شد چون تو شهی یارم 

                           ***

   تو گرد دلم گردان من گرد درت گردم

  در دست تو در گردش سرگشته چو پرگارم

                           ***

   در آبم و در خاکم در آتش و در بادم

   این چهار به گرد من اما نه از این چهارم

                            ***

  گه ترکم و گه هندو گه رومی و گه زنگی

  از نقش تو است ای جان اقرارم و انکارم

                                                                         " مولانا جلال الدین محمد بلخی(رومی)"  

..:: یادگار ::..

  نه گل همیشه به بستان نه خار میماند

               

                                                        نه این طراوت و نقش و نگار میماند

 

  زمان بگردد و ما خاک رهگذر باشیم

 

                                                           همین نوشته ز ما یادگار میماند

 

                                                 ***

 

 در پناه یگانه خالق هستی ...  

                                                          سایه بان خستگیهای هم باشیم ...

 

                                          " خالق عشق ... "

 

                                          " نگهدار شما "

 

..:: آئینه دل ::..

 

  در قمار عشق باشد باختن نقش مراد

 

                                   تا کسی را دل نرفت از دست ٬ صاحبدل نشد

 

                                                    ***

 

  ای نسیم سحری ! گر به گلستان گذری

 

                                                    گو به آن گل ٬ ز چه از حال دلم بیخبری

 

  گرد اندوه به لوح دل عاشق مپسند

 

                                                      که درین آینه ای جان جهان جلوه گری

 

                                                   ***

مادر ! روزت مبارک ...

 

              

               ***

 به تو مادر عزیزم

      که همیشه مهربانی

 

 تو نشان مهر و ماهی

            تو فروغ اخترانی

 

               ***

 تو سعادت و سلامی

            تو نهایت کلامی

 

 تو سروش عارفانی

       تو سرود این جهانی

 

               ***

 تو شکوفه ی امیدی

        تو گل سفید یاسی

 

 تو به باغ خانه ی ما

       به گل بنفشه مانی

                  ***

..:: ::..

      

       دانی که جدا ز تو ز جان سیر شدم

                                                             از جور زمانه٬  سخت دلگیر شدم

 

      چون غنچه ی نشکفته٬ به گلزار جهان

                                                                 نادیده بهار زندگی ٬ پیر شدم

بهار امد ...

            بهار آمد نوید زندگی داد

 

                                            کبوتر بال و پر زد با دلی شاد

 

            به روی شاخه ی هر گل ، شکوفه

 

                                             کلاهی از محبت کرده ایجاد

 

            شدند پیک بهاری قاصدک ها

 

                                           مهیا گشته امروز جشن میلاد

 

            پرستو آسمان را در نوردید

 

                                           قناری مرغ عاشق نغمه سر داد

 

          شقایقهای قرمز در گلستان

 

                                            برقصند با نسیم شوق هر باد

 

          صدای شیهه ی اسب سفیدی

 

                                              امید زندگی را کرده ایراد

 

          بخوانند یک ترنم عاشقانه

 

                                            درختان صنوبر سرو و شمشاد

 

          زمستان پر کشید با رویت عشق

 

                                             بهار آمد جهانی گشته آباد 

بر مزار پروین اعتصامی ...

 

    این قطعه را پروین اعتصامی برای سنگ مزارش سروده است :

 

 

    اینکه خاک سیهش بالین است               اختر چرخ ادب پروین است

 

    گرچه جز تلخی از ایام ندید                    هرچه خواهی سخنش شیرین است

 

    صاحب آن همه گفتار امروز                     سائل فاتحه و یاسین است

 

    دوستان به که ز وی یاد کنند                   دل بی دوست دلی غمگین است

 

    خاک در دیده بسی جانفرساست            سنگ بر سینه بسی سنگین است

 

    بیند این بستر و عبرت گیرد                     هر که را چشم حقیقت بین است

 

    هر که باش و ز هر جا برسی                    آخرین منزل هستی این است

 

     آدمی هرچه توانگر باشد                         چون بد ین نقطه شد مسکین است

 

     اندر آنجا که قضا حمله کند                       چاره تسلیم و ادب تمکین است

 

     زادن و کشتن و پنهان کردن                      دهر را رسم و ره دیرین است

 

     خرم آنکس که در این محنت گاه                خاطری را سبب تسکین است

 

                                 

                                      " روحش شاد و یادش گرامی باد ! "

 

دربند عشق ...

 

         من نبودم پیش از این دربند عشق

 

                                   نرگس مست تو شد ترفند عشق

 

         دل چو فارغ شد ز بند کودکی

 

                                     گشت دربند تو ای دلبند عشق

 

         عشق اگر شیرین و فرهادی در اوست

 

                                        از لب لعل تو دارد قند عشق

 

         وصل جانانم به صد جان آرزوست

 

                                      باورم کن میخورم سوگند عشق

 

دیوانه ی عشق ...

 

   ما را نه چنان خام که دلخواه تو باشد

 

                                              دیوانه ی عشقیم همینیم که هستیم

 

چهره ی شفق ...

  باز در خاطره ها ... یاد تو ای رهرو عشق

 

                                         شعله سرکش آزادگی افروخته است

 

  یک جهان بر تو و بر همت مردانگیت

 

                          از سر شوق و طلب ... دیده به جان دوخته است

 

  نقش پیکار تو در صفحه ی تاریخ جهان

 

                                  می درخشد چو فروغ سحر از ساحل شب

 

  پرتوش بر همه کس تابد و می آموزد

 

                                               پایداری و وفاداری ... در راه طلب

 

کشتی نجات ...

 

   ای حسین ای در ره حق با ثبات

 

                                            وی چراغ دین و کشتی نجات

  ای همه غمها فراموش از غمت

 

                                            وی جهان ماتم سرا در ماتمت

 

  ای به قربانگاه حق با چشم تر

 

                                            هم برادر داده قربان هم پسر

 

   قرب تو قرب خدای کبریاست

 

                                       آنکه دور ا ز تو یقین دوراز خداست

 

   یافت قرب حضرت پروردگار

 

                                            آنکه ا ندر ماتمت بگریست زار

 

یک ارزو ...

 

نميدانم پس از مرگم چه خواهد شد

   نميخواهم بدانم کوزه گر از خاک اندامم چه خواهد ساخت

   ولي بسيار مشتاقم

   که از خاک گلويم سوتکي سازد!

   گلويم سوتکي باشد...

   بدست کودکي گستاخ و بازيگوش

   و او يکريز و پي در پي

   دم گرم خودش را بر گلويم سخت بفشارد

   و خواب خفتگان خفته را آشفته تر سازد

   بدين سان بشکند در من

   سکوت مرگبارم را !

 

مثل پاییز ...

       من می شناسم دلت را

                                                  هر چند دلتنگ من نیست

      حتی ببین سایه ات هم

                                                  آن دورها رنگ من نیست

      یک چکه باران احساس

                                                   ای کاش در سایه ات بود

      یا سادگی ، مهربانی

                                                   یک لحظه همسایه ات بود

      ای دستهای نوازش

                                                           تنها نشان فریبند

      در فصل غمناک شرجی

                                                       با چشم خیسم غریبند

      گفتی که سهم تو این بود

                                                         اندوه تلخ و قدیمی

       گفتم که در باورم مرد

                                                        سر شانه های صمیمی

       در باغ بی برگ و بارم

                                                            مفهوم تلخ خزانی

       ای بغض من مثل پاییز 

                                                          در خاطرم جاودانی

 

هیچی و پوچی ...

 

  عمری من و تو ،  عمر به غفلت گذراندیم

  خود را ز پی هر چه نه عشق است کشاندیم

 

                         * * *

  بسیار دویدیم و به مقصد نرسیدیم

  بس دیو و دد را که به مقصود رساندیم

 

                         * * *

  من عاشق هر چه هیچ و تو معشوقه ی هر پوچ

  از هیچی و پوچی ، به خطا تخم فشاندیم

 

                         * * *

   از هر چه جمال است و کمال است رمیدیم

   وان را که صفا بود و وفا بود ، رماندیم

 

                         * * *

   دادیم ز کف نقد جوانی و دریغا

   چیزی به جز از حیرت و حسرت نستاندیم  

  

یادی از حافظ شیرازی ...

   ای خرم از فروغ رخت لاله زار عمر

                          باز آ که ریخت بی گل رویت بهار عمر

 

   از دیده گر سرشک چو باران چکد رواست

 

                              اندر غمت چو برق بشد روزگار عمر

 

   بی عمر زنده ام من و این بس عجب مدار

 

                                 روز فراق را که نهد در شمار عمر

 

   حافظ سخن بگوی که بر صفحه ی جهان

                                این نقش ماند از قلمت یادگار عمر

 

از تبار زخمی لاله ...

 

          همچو کولی خانه به دوشم ... دریغ

 

                                  زهرغربت بی تو می نوشم ... دریغ

 

          ای تمام شوق آوازم ... ببین

 

                                 چون شکسته ساز خاموشم ... دریغ

 

           بغضم از کوچ تو و تنهایی است

 

                                  ای صدایت مانده در گوشم ... دریغ

 

            از تبار زخمی لاله ... منم

 

                                      خون جوشان سیاووشم ... دریغ

 

            ای طلوع چشم تو...  پایان غم

 

                                    از شراب عشق می نوشم ... دریغ

 

            همچو دریا ... ای امید آخرین

 

                              بی تو ساکت ... با تو در جوشم ... دریغ

 

           تا تو رفتی از برم ... خورشید من

 

                             بی تو همچون شب ...  سیه پوشم ... دریغ

 

دختر زشت ...

سلام

سلام به همه دوستان گلم که به ما سر میزنید

نظر میدیدو بعضیاتنون هم نظر نمیدید البته تشکر ویژه از دوست و همکار خوبم که تو این مدت بار اصلی وبلاگ رو دوش ایشون بوده و محبوبیتی اگه هست مال ایشونه

---

راستش داشت دیگه رمز کاربریم از یادم میرفت

---

خوب عزیزانم میخوام یه شعر زیبا از مهدی سهیلی بهتون تقدیم کنم شاید مناسبتی نداشته باشه ولی زیباست لااقل باعث بشه که اونو بشناسید اگر خواستید و نظراتتون زیاد بود باز میذارم

 

{دختر زشت}
خدایا بشکن این آیینه ها را
که من از دیدن آیینه سیرم
مرا روی خوشی از زندگی نیست
ولی از زنده ماندن ناگزیرم

از آن روزی که دانستم سخن چیست
همه گفتند این دختر چه زشت است
کدامین مرد او را می پسندد
دریغا دختری بی سرنوشت است

چو در آیینه بینم روی خود را
در آید از درم غم با سپاهی
سیه روزی نصیبم کردی اما
نبخشیدی مرا چشم سیاهی

به هر جا پا نهم از شومی بخت
نگاه دلنوازی سوی من نیست
از این دلها که بخشیدی به مردم
یکی در حلقه گیسوی من نیست

مرا دل هست اما دلبری نیست
تنم دادی ولی جانم ندادی
به من حال پریشان دادی اما
سر زلف پریشانی ندادی

به هر جا ماهرویان رخ نمودند
نبردم توشه ای جز شرمساری
خزیدم گوشه ای سر در گریبان
به درگاه تو نالیدم به زاری

چو رخ پوشم ز بزم خوبرویان
همه گویند او مردم گریز است
نمی دانند زین درد گرانبار
فضای سینه من ناله خیز است

به هرجا هم گنانم حلقه بستند
نگینش دختری ناز آفرین بود
ز شرم روی نا زیبا در آ جمع
سر من لحظه ها بر آستین بود

چو مادر بیندم در خلوت غم
ز راه مهربانی می نوازد
ولی چشم غم آلودش گواه است
که در اندوه دختر می گدازد

به بام آفرینش جغد کورم
که در ویرانه هم نا آشنایم
نه آهنگی مرا تا نغمه خوانم
نه روشن دیده ای تا پر گشایم

خدایا بشکن این آیینه ها را
که من از دیدن آیینه سیرم
مرا روی خوشی از زندگی نیست
ولی از زنده ماندن ناگزیرم

خداوندا خطا گفتم ببخشای
تو بر من سینه ای بی کینه دادی
مرا همراه رویی ناخوشایند
دلی روشن تر از آیینه دادی

مرا صورت پرستان خوار دارند
ولی سیرت پرستان می ستایند
به بزم پاک جانان چون نهم پای
در دل را به رویم می گشایند

میان سیرت و صورت خدایا
دل زیبا به از رخسار زیباست
به پاس سیرت زیبا کریما
دلم بر زشتی صورت شکیباست

 

 

 

 

غربت - صدای پای آب ...

سلام به همگی دوستان ممنون نرگس جان به روی چشم امرتون اجرا

میشه

 غربت

 ماه بالای سر آبادی است
اهل آبادی در خواب
 روی این مهتابی خشت غربت را می بویم
باغ همسایه چراغش روشن
 من چراغم خاموش
 ماه تابیده به بشقاب خیار به لب کوزه آب
غوک ها می خوانند
مرغ حق هم گاهی
کوه نزدیک من است : پشت افراها سنجد ها
وبیابان پیداست
سنگ ها پیدا نیست گلچه ها پیدا نیست
سایه های از دور مثل تنهایی آب مثل آواز خدا پیداست
نیمه شب باید باشد
دب کبر آن است : دو وجب بالاتر از بام
 آسمان آبی نیست روز آبی بود
یاد من باشد فردا بروم باغ حسن گوجه و قیسی بخرم
یاد من باشد فردا لب سلخ طرحی از بزها بردارم
طرحی از جارو ها و سایه هاشان در آب
یاد من باشد هر چه پروانه که می افتد در آب زود از آب درآرم
یاد من باشد کاری نکنم که به قانون زمین بر بخورد
 یاد من باشد فردا لب جوی حوله اتم را هم با چوبه بشویم
یادمن باشد تنها هستم
 ماه بالای سر تنهایی است

واین هم معروفترین شعر سهراب سپری هرچند زیاده ولی ارزش

خواندن و زینت بخشی به سایت مارو داره

صدای پای آب

اهل کاشانم 
 روزگارم بد نیست
تکه نانی دارم خرده هوشی سر سوزن شوقی
مادری دارم بهتراز برگ درخت
 دوستانی بهتر از آب روان
 و خدایی که دراین نزدیکی است
لای این شب بوها پای آن کاج بلند
روی آگاهی آب روی قانون گیاه
 من مسلمانم
قبله ام یک گل سرخ
جانمازم چشمه مهرم نور
 دشت سجاده من
 من وضو با تپش پنجره ها می گیرم
 در نمازم جریان دارد ماه جریان دارد طیف
سنگ از پشت نمازم پیداست
 همه ذرات نمازم متبلور شده است
 من نمازم را وقتی می خوانم
که اذانش را باد گفته باشد سر گلدسته سرو
 من نمازم را پی تکبیره الاحرام علف می خوانم
پی قد قامت موج
 کعبه ام بر لب آب
 کعبه ام زیر اقاقی هاست
 کعبه ام مثل نسیم باغ به باغ می رود شهر به شهر
حجرالاسود من روشنی باغچه است
 اهل کاشانم
 پیشه ام نقاشی است
 گاه گاهی قفسی می سازم با رنگ می فروشم به شما
تا به آواز شقایق که در آن زندانی است
 دل تنهایی تان تازه شود
چه خیالی چه خیالی ... می دانم
پرده ام بی جان است
 خوب می دانم حوض نقاشی من بی ماهی است
 اهل کاشانم
نسبم شاید برسد
به گیاهی در هند به سفالینه ای از خک سیلک
نسبم شاید به زنی فاحشه در شهر بخارا برسد
 پدرم پشت دو بار آمدن چلچله ها پشت دو برف
پدرم پشت دو خوابیدن در مهتابی
 پدرم پشت زمانها مرده است
 پدرم وقتی مرد آسمان آبی بود
 مادرم بی خبر از خواب پرید خواهرم زیبا شد
 پدرم وقتی مرد پاسبان ها همه شاعر بودند
مرد بقال از من پرسید :‌ چند من خربزه می خواهی ؟
 من از او پرسیدم : دل خوش سیری چند ؟
پدرم نقاشی می کرد
تار هم می ساخت تار هم میزد
خط خوبی هم داشت
باغ ما در طرف سایه دانایی بود
باغ ما جای گره خوردن احساس و گیاه
باغ ما نقطه برخورد نگاه و قفس و ایینه بود
 باغ ما شاید قوسی از دایره سبز سعادت بود
میوه کال خدا را آن روز می جویدم در خواب
 آب بی فلسفه می خوردم
 توت بی دانش می چیدم
 تا اناری ترکی بر می داشت دست فواره خواهش می شد
تا چلویی می خواند سینه از ذوق شنیدن می سوخت
گاه تنهایی صورتش را به پس پنجره می چسبانید
 شوق می آمد دست در گردن حس می انداخت
فکر بازی می کرد
زندگی چیزی بود مثل یک بارش عید یک چنار پر سار
زندگی در آن وقت صفی از نور و عروسک بود
 یک بغل آزادی بود
زندگی در آن وقت حوض موسیقی بود
طفل پاورچین پاورچین دور شد کم کم در کوچه سنجاقک ها
 بار خود را بستم رفتم از شهر خیالات سبک بیرون دلم از غربت سنجاقک پر
 من به مهمانی دنیا رفتم
من به دشت اندوه
من به باغ عرفان
 من به ایوان چراغانی دانش رفتم
رفتم از پله مذهب بالا
 تا ته کوچه شک
 تا هوای خنک استغنا
تا شب خیس محبت رفتم
 من به دیدار کسی رفتم در آن سر عشق
 رفتم ‚ رفتم تا زن
 تا چراغ لذت
تا سکوت خواهش
تا صدای پر تنهایی
 چیزها دیدم در روی زمین
 کودکی دیدم ماه را بو می کرد
 قفسی بی در دیدم که در آن روشنی پرپر می زد
 نردبانی که از آن عشق می رفت به بام ملکوت
 من زنی را دیدم نور در هاون می کوبید
ظهر در سفره آنان نان بود سبزی بود دوری شبنم بود کاسه داغ محبت بود
 من گدایی دیدم در به در می رفت آواز چکاوک می خواست
و سپوری که به یک پوسته خربزه می برد نماز
بره ای را دیدم بادبادک می خورد
من الاغی دیدم ینجه را می فهمید
در چراگاه نصیحت گاوی دیدم سیر
شاعری دیدم هنگام خطاب به گل سوسن می گفت شما
من کتابی دیدم واژه هایش همه از جنس بلور
 کاغذی دیدم از جنس بهار
 موزه ای دیدم دور از سبزه
 مسجدی دور از آب
سر بالین فقیهی نومید کوزه ای دیدم لبریز سوال
قاطری دیدم بارش انشا
اشتری دیدم بارش سبد خالی پند و امثال
عارفی دیدم بارش تننا ها یا هو
 من قطاری دیدم روشنایی می برد
 من قطاری دیدم فقه می بردو چه سنگین می رفت
من قطاری دیدم که سیاست می برد و چه خالی می رفت
 من قطاری دیدم تخم نیلوفر و آواز قناری می برد
 و هواپیمایی که در آن اوج هزاران پایی
 خک از شیشه آن پیدا بود
ککل پوپک
 خال های پر پروانه
عکس غوکی در حوض
و عبور مگس از کوچه تنهایی
 خواهش روشن یک گنجشک وقتی از روی چناری به زمین می اید
و بلوغ خورشید
 و هم آغوشی زیبای عروسک با صبح
پله هایی که به گلخانه شهوت می رفت
پله های که به سردابه الکل می رفت
پله هایی که به قانون فساد گل سرخ
و به ادرک ریاضی حیات
 پله هایی که به بام اشراق
پله هایی که به سکوی تجلی می رفت
 مادرم آن پایین
استکان ها را در خاطره شط می شست
 شهر پیدا بود
 رویش هندسی سیمان ‚ آهن ‚ سنگ
سقف بی کفتر صدها اتوبوس
 گل فروشی گلهایش را می کرد حراج
در میان دو درخت گل یاس شاعری تابی می بست
 پسری سنگ به دیوار دبستان میزد
 کودکی هسته زردآلو را روی سجاده بیرنگ پدر تف می کرد
و بزی از خزر نقشه جغرافی آب می خورد
بنددرختی پیدا بود : سینه بندی بی تاب
چرخ یک گاری در حسرت واماندن اسب
اسب در حسرت خوابیدن گاری چی
 مردگاریچی در حسرت مرگ
عشق پیدا بود موج پیدا بود
برف پیدابود دوستی پیدا بود
 کلمه پیدا بود
 آب پیدا بود عکس اشیا در آب
 سایه گاه خنک یاخته ها در تف خون
 سمت مرطوب حیات
 شرق اندوه نهاد بشری
فصل ولگردی در کوچه زن
بوی تنهایی در کوچه فصل
 دست تابستان یک بادبزن پیدا بود
سفره دانه به گل
سفر پیچک این خانه به آن خانه
سفر ماه به حوض
فوران گل حسرت از خک
ریزش تک جوان ازدیوار
 بارش شبنم روی پل خواب
پرش شادی از خندق مرگ
 گذر حادثه از پشت کلام
جنگ یک روزنه با خواهش نور
 جنگ یک پله با پای بلند خورشید
جنگ تنهایی بایک آواز
جنگ زیبای گلابی ها با خالی یک زنبیل
جنگ خونین انار و دندان
 جنگ نازی ها با ساقه ناز
جنگ طوطی و فصاحت با هم
 جنگ پیشانی با سردی مهر
حمله کاشی مسجد به سجود
حمله باد به معراج حباب صابون
حمله لشکر پروانه به برنامه دفع آفات
 حمله دسته سنجاقک به صف کارگر لوله کشی
حمله هنگ سیاه قلم نی به حروف سربی
حمله واژه به فک شاعر
فتح یک قرن به دست یک شعر
فتح یک باغ به دست یک سار
فتح یک کوچه به دست دو سلام
فتح یک شهربه دست سه چهار اسب سوار چوبی
 فتح یک عید به دست دو عروسک یک توپ
 قتل یک جغجغه روی تشک بعد از ظهر
قتل یک قصه سر کوچه خواب
قتل یک غصه به دستور سرود
قتل مهتاب به فرمان نئون
قتل یک بید به دست دولت
قتل یک شاعر افسرده به دست گل یخ
همه ی روی زمین پیدا بود
نظم در کوچه یونان می رفت
 جغد در باغ معلق می خواند
 باد در گردنه خیبر بافه ای از خس تاریخ به خاور می راند
روی دریاچه آرام نگین قایقی گل می برد
در بنارس سر هر کوچه چراغی ابدی روشن بود
مردمان را دیدم
 شهر ها را دیدم
دشت ها را کوهها را دیدم
 آب را دیدم خک رادیدم
 نور و ظلمت را دیدم
 و گیاهان را در نور و گیاهان را در ظلمت دیدم
 جانور را در نور ‚ جانور را در ظلمت دیدم
و بشر را در نور و بشر را در ظلمت دیدم
اهل کاشانم اما
شهر من کاشان نیست
شهر من گم شده است
 من با تاب من با تب
 خانه ای در طرف دیگر شب ساخته ام
من دراین خانه به گم نامی نمنک علف نزدیکم
من صدای نفس باغچه را می شنوم
و صدای ظلمت را وقتی از برگی می ریزد
و صدای سرفه روشنی از پشت درخت
 عطسه آب از هر رخنه ی سنگ
 چک چک چلچله از سقف بهار
 و صدای صاف ‚ باز و بسته شدن پنجره تنهایی
و صدای پک ‚ پوست انداختن مبهم عشق
 مترکم شدن ذوق پریدن در بال
و ترک خوردن خودداری روح
 من صدای قدم خواهش را می شونم
 و صدای پای قانونی خون را در رگ
ضربان سحر چاه کبوترها
تپش قلب شب آدینه
جریان گل میخک در فکر
شیهه پک حقیقت از دور
 من صدای وزش ماده را می شنوم
 و صدای کفش ایمان را در کوچه شوق
 و صدای باران را روی پلک تر عشق
روی موسیقی غمنک بلوغ
روی اواز انارستان ها
و صدای متلاشی شدن شیشه شادی در شب
 پاره پاره شدن کاغذ زیبایی
 پر و خالی شدن کاسه غربت از باد
 من به آغاز زمین نزدیکم
نبض گل ها را می گیرم
 آشنا هستم با سرنوشت تر آب عادت سبز درخت
روح من در جهت تازه اشیا جاری است
روح من کم سال است
 روح من گاهی از شوق سرفه اش می گیرد
 روح من بیکاراست
قطره های باران را ‚ درز آجرها را می شمارد
 روح من گاهی مثل یک سنگ سر راه حقیقت دارد
من ندیدم دو صنوبر را با هم دشمن
 من ندیدم بیدی سایه اش را بفروشد به زمین
رایگان می بخشد نارون شاخه خود را به کلاغ
 هر کجا برگی هست شور من می شکفد
بوته خشخاشی شست و شو داده مرا در سیلان بودن
مثل بال حشره وزن سحر را میدانم
 مثل یک گلدان می دهم گوش به موسیقی روییدن
 مثل زنبیل پر از میوه تب تند رسیدن دارم
مثل یک میکده در مرز کسالت هستم
 مثل یک ساختمان لب دریا نگرانم به کشش های بلند ابدی
 تا بخواهی خورشید تا بخواهی پیوند تا بخواهی تکثیر
من به سیبی خشنودم
و به بوییدن یک بوته بابونه
 من به یک اینه یک بستگی پک قناعت دارم
 من نمی خندم اگر بادکنک می ترکد
و نمی خندم اگر فلسفه ای ماه را نصف می کند
من صدای پر بلدرچین را می شناسم
رنگ های شکم هوبره را اثر پای بز کوهی را
خوب می دانم ریواس کجا می روید
 سار کی می اید کبک کی می خواند باز کی می میرد
ماه در خواب بیابان چیست
 مرگ در ساقه خواهش
 و تمشک لذت زیر دندان هم آغوشی
زندگی رسم خوشایندی است
زندگی بال و پری دارد با وسعت مرگ
پرشی دارد اندازه عشق
 زندگی چیزی نیست که لب طاقچه عادت از یادمن و تو برود
زندگی جذبه دستی است که می چیند
زندگی نوبر انجیر سیاه در دهان گس تابستان است
زندگی بعد درخت است به چشم حشره
زندگی تجربه شب پره در تاریکی است
 زندگی حس غریبی است که یک مرغ مهاجر دارد
زندگی سوت قطاری است که درخواب پلی می پیچد
زندگی دیدن یک باغچه از شیشه مسدود هواپیماست
خبر رفتن موشک به فضا
لمس تنهایی ماه
فکر بوییدن گل در کره ای دیگر
زندگی شستن یک بشقاب است
 زندگی یافتن سکه دهشاهی در جوی خیابان است
زندگی مجذور اینه است
 زندگی گل به توان ابدیت
زندگی ضرب زمین در ضربان دل ما
زندگی هندسه ساده و یکسان نفسهاست
هر کجا هستم باشم
 آسمان مال من است
 پنجره فکر هوا عشق زیمن مال من است
 چه اهمیت دارد
 گاه اگر می رویند
قارچ های غربت ؟
 من نمی دانم که چرا می گویند : اسب حیوان نجیبی است کبوتر زیباست
 و چرا در قفس هیچ کسی کرکس نیست
 گل شبدر چه کم از لاله قرمز دارد
چشم ها را باید شست جور دیگر باید دید
واژه ها را باید شست
واژه باید خود باد ‚ واژه باید خود باران باشد
چترها را باید بست
 زیر باران باید رفت
فکر را خاطره را زیر باران باید برد
با همه مردم شهر زیر باران باید رفت
دوست را زیر باران باید برد
عشق را زیر باران باید جست
 زیر باران باید با زن خوابید
زیر باران باید بازی کرد
زیر باران باید چیز نوشت حرف زد نیلوفر کاشت
 زندگی تر شدن پی در پی
زندگی آب تنی کردن در حوضچه کنون است
رخت ها را بکنیم
آب در یک قدمی است
روشنی را بچشیم
شب یک دهکده را وزن کنیم خواب یک آهو را
 گرمی لانه لک لک را ادرک کنیم
روی قانون چمن پا نگذاریم
در موستان گره ذایقه را باز کنیم
 و دهان را بگشاییم اگر ماه درآمد
و نگوییم که شب چیز بدی است
 و نگوییم که شب تاب ندارد خبر از بینش باغ
 و بیاریم سبد
 ببریم این همه سرخ این همه سبز
صبح ها نان و پنیرک بخوریم
 و بکاریم نهالی سر هر پیچ کلام
و بپاشیم میان دو هجا تخم سکوت
و نخوانیم کتابی که در آن باد نمی اید
 و کتابی که در آن پوست شبنم تر نیست
 و کتابی که در آن یاخته ها بی بعدند
و نخواهیم مگس از سر انگشت طبیعت بپرد
و نخواهیم پلنگ از در خلقت برود بیرون
 و بدانیم اگر کرم نبود زندگی چیزی کم داشت
و اگر خنج نبود لطمه می خورد به قانون درخت
و اگر مرگ نبود دست ما در پی چیزی می گشت
 و بدانیم اگر نور نبود منطق زنده پرواز دگرگون می شد
 و بدانیم که پیش از مرجان خلایی بود در اندیشه دریا ها
و نپرسیم کجاییم
 بو کنیم اطلسی تازه بیمارستان را
و نپرسیم که فواره اقبال کجاست
 و نپرسیم چرا قلب حقیقت آبی است
 و نپرسیم پدرهای پدرها چه نسیمی چه شبی داشته اند
 پشت سرنیست فضایی زنده
پشت سر مرغ نمی خواند
پشت سر باد نمی اید
 پشت سر پنجره سبز صنوبر بسته است
پشت سر روی همه فرفره ها خک نشسته است
 پشت سر خستگی تاریخ است
 پشت سر خاطره ی موج به ساحل صدف سرد سکون می ریزد
لب دریا برویم
 تور در آب بیندازیم
 وبگیریم طراوت را از آب
 ریگی از روی زمین برداریم
 وزن بودن را احساس کنیم
 بد نگوییم به مهتاب اگر تب داریم
دیده ام گاهی در تب ماه می اید پایین
می رسد دست به سقف ملکوت
دیده ام سهره بهتر می خواند
 گاه زخمی که به پا داشته ام
 زیر و بم های زمین را به من آموخته است
گاه در بستر بیماری من حجم گل چند برابر شده است
و فزون تر شده است قطر نارنج شعاع فانوس
و نترسیم از مرگ
 مرگ پایان کبوترنیست
مرگ وارونه یک زنجره نیست
 مرگ در ذهن اقاقی جاری است
مرگ در آب و هوای خوش اندیشه نشیمن دارد
 مرگ در ذات شب دهکده از صبح سخن می گوید
مرگ با خوشه انگور می اید به دهان
مرگ در حنجره سرخ - گلو می خواند
مرگ مسوول قشنگی پر شاپرک است
مرگ گاهی ریحان می چیند
 مرگ گاهی ودکا می نوشد
گاه در سایه نشسته است به ما می نگرد
و همه می دانیم
 ریه های لذت پر کسیژن مرگ است
در نبندیم به روی سخن زنده تقدیر که از پشت چپر های صدا می شنویم
پرده را برداریم
بگذاریم که احساس هوایی بخورد
 بگذاریم بلوغ زیر هر بوته که می خواهد بیتوته کند
بگذاریم غریزه پی بازی برود
 کفش ها رابکند و به دنبال فصول از سر گل ها بپرد
بگذاریم که تنهایی آواز بخواند
 چیز بنویسد
 به خیابان برود
ساده باشیم
ساده باشیم چه در باجه یک بانک چه در زیر درخت
کار مانیست شناسایی راز گل سرخ
کار ما شاید این است
 که در افسون گل سرخ شناور باشیم
پشت دانایی اردو بزنیم
 دست در جذبه یک برگ بشوییم و سر خوان برویم
 صبح ها وقتی خورشید در می اید متولد بشویم
 هیجان ها را پرواز دهیم
 روی ادرک  ‚ فضا ‚ رنگ صدا پنجره گل نم بزنیم
آسمان را بنشانیم میان دو هجای هستی
ریه را از ابدیت پر و خالی بکنیم
بار دانش را از دوش پرستو به زمین بگذاریم
 نام را باز ستانیم از ابر
از چنار از پشه از تابستان
روی پای تر باران به بلندی محبت برویم
در به روی بشر و نور و گیاه و حشره باز کنیم
کار ما شاید این است
 که میان گل نیلوفر و قرن
پی آواز حقیقت بدویم

به مناسبت تولد فريدون مشيري ...

دوستان عزیزم سلام نرگس جان صفائی به این بلاگ داده که خودتون می بینید اما اون اولش معتقد بود که اصلا خوشش نمی یاد از وبلاگ نویسی و از پس این کار بر نمیاد

 

 

حالا هم به مناسبت اینکه یاد آوری کرد امروز روز تولد مشیری است من ۲ تا شعر از اون زنده یاد واستون اینجا میذارم

 

مادر داشتن 

تاج از فرق فلك برداشتن
جاودان آن تاج بر سر داشتن
در بهشت آرزو ره يافتن
هر نفس شهدي به ساغر داشتن
روز در انواع نعمت ها و ناز
شب بتي چون ماه دربر داشتن
صبح، از بام جهان چون آفتاب
روي گيتي را منور داشتن
شامگه ، چون ماه رويا آفرين
ناز بر افلاك و اختر داشتن
چون صبا در مزرع سبز فلك
بال در بال كبوتر داشتن
حشمت و جاه سليمان يافتن
شوكت و فر سكندر داشتن
تا ابد در اوج قدرت زيستن
ملك هستي را مسخر داشتن
بر تو ارزاني كه ما را خوشتر است
لذت يك لحظه مادر داشتن

 

 

کوچه

بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم

همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم

شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم

شدم آن عاشق دیوانه که بودم

در نهانخانه جانم گل یاد تو درخشید

باغ صد خاطره خندید

عطر صد خاطره پیچید

یادم آمد که شبی یاهم از آن کوچه گذشتیم

پر گشودیم و در آن خلوت دلخواسته گشتیم

ساعتی بر لب آن جوی نشستیم

تو همه راز جهان ریخته درچشم سیاهت

من همه محو تماشای نگاهت

بی تو اما به چه حالی من از آن کوچه گذشتم

یاد تو ...

 

شب است وآسمانی پرستاره

 

                      نشسته بردلم یادت دوباره

 

به جزغم خوردن ویادتو کردن

 

                      دل بیچاره ام رانیست چاره

 

تو با اشک وترانه دوست هستی

 

                      تو با اشک شبانه دوست هستی

 

تو بااین دل،دل زرد غریبم

 

                      صمیمی ،صادقانه دوست هستی

 

ارامگاه ابدی ایرج ....

 

ای نکویان که دراین دنیایید ...

 

 یاازاین بعد به دنیا آیید ...

 

اینکه خفته است دراین خاک منم ...

 

ایرجم ایرج شیرین سخنم ...

 

مدفن عشق جهانست اینجا ...

 

یک جهان عشق نهان است اینجا ...

 

عاشقی بود به دنیا فن من ...

 

مدفن عشق بود مدفن من ...

 

من همانم که درایام حیات ...

 

بی شما صرف نکردم اوقات ...

 

بعد خود رخت زدنیا بستم ...

 

بازدرراه شما بنشستم ...

 

گرچه امروز به خاکم مأواست ...

 

چشم من باز به دنبال شماست ...

 

بنشینید بر این خاک دمی ...

 

بگذارید به خاکم قدمی ...

 

گاهی ازمن به سخن یادکنید ...

 

دردل خاک دلم شادکنید...

 

                                   ایرج میرزا

 

 

چند بیت شعر.....

ای عبید این گل صدبرگ براطراف چمن

 

هیچ دانی که سحرگاه چرامی خندد ؟

 

باوجود گره غنچه وتنگی دلش

 

حکمتی هست نه از باد هوا می خندد

 

چون ثبات فلک وکارجهان می بیند

 

به بقای خودوبرغفلت مامی خندد!

 

                                 « عبیدزاکانی »

 

شنیدستم که افلاطون شب وروز

 

به گریه داشتی چشم جهانسوز

 

بپرسیدند ازو کاین گریه ازچیست ؟

 

بگفتی چشم کس بیهوده بگریست ؟

 

ازآن گریم که جسم وجان دمساز

 

به هم خوکرده اند ازدیرگه باز

 

جدا خواهندگشت از آشنایی

 

همی گریم بدان روز جدایی

 

                               « خسرووشیرین-نظامی »

 

عمرتواگربه خواب غفلت گذرد

 

آن عمر، کسی به زندگی کی شمرد

 

گرفهم کنی که ذوق بیداری چیست

 

شاید که دگرزذوق خوابت نبرد

 

                              « اهلی شیرازی »

 

گرره به خداجویی درگام نخست

 

نقش خودی ازصفحه ی دل باید شست

 

گم گشته زتوگوهر مقصودوتوخود

 

تاگم نشوی گمشده نتوانی جست

 

                               « نشاط اصفهانی »

 

ای وای براسیری کزیادرفته باشد

 

دردام مانده مرغی ، صیادرفته باشد

 

آه از دمی که تنها باداغ اوچولاله

 

درخون نشسته باشم ، چون بادرفته باشد

 

ازآه دردناکی سازم خبر دلت را

 

روزی که کوه صبرم برباد رفته باشد

 

آواز تیشه امشب ازبیستون نیامد

 

گویا به خواب شیرین ، فرهاد رفته باشد

 

شادم که ازرقیبان دامن کشان گذشتی

 

گو مشت خاک ما هم بربادرفته باشد

 

                                « حزین لاهیجی اصفهانی »

 

 

 

 

 

اهل دانشگاهم      روزگارم خوش نيست
ژتوني دارم    خرده عقلی    سر سوزن شوقي
اهل دانشگاهم پيشه ام گپ زدن است
گاه گاهي مي نويسم تكليف  *   مي سپارم به شما
تا به يك نمره ناقابل بيست   * كه در آن زندانيست *   دلتان زنده شود
چه خيالي چه خيالي ميدانم   *  گپ زدن بيهوده است
خوب ميدانم دانشم بيهوده است
استاد از من پرسيد   *     چقدر نمره ز من مي خواهي
من از او پرسيدم      *    دل خوش سيري چند
اهل دانشگاهم    *   قبله ام آموزش
جانمازم جزوه      *     مشق از پنجره ها ميگيرم
همه ذرات وجودم متبلور شده است
درسهايم را وقتي مي خوانم   *   كه خروس مي كشد خميازه
مرغ و ماهي خواب است
خوب يادم هست    *   مدرسه باغ آزادي بود
درس بي كرنش مي خوانديم   *   نمره بي خواهش مي آورديم
تا معلم پارازيت مي انداخت   *    همه غش مي كرديم
كلاس چقدر زيبا بودو معلم چقدر حوصله داشت
درس خواندن آنروز     *   مثل يك بازي بود
كم كمك دور شدم از آنجا      *   بار خود را بستم
عاقبت رفتم در دانشگاه     *     به محيط خشن آموزش
و به دانشكده علوم سرايت كردم *   رفتم از پله كامپيوتر بالا
چيزها ديدم در دانشگاه
من گدايي ديدم در آخر ترم      *     در به در مي گشت
يك نمره قبولي مي خواست
من كسي را ديدم    *     از ديدن يك نمره ده
دم دانشگاه پشتك مي زد
شاعري ديدم      *    هنگام خطابه    *    به خرچنگ مي گفت ستاره
و اسيد نيتريك را جاي مي مي نوشيد
همه جا پيدا بود      *     همه جا را ديدم
بارش اشك از نمره تك     *      جنگ آموزش با دانشجو
حذف يك درس به فرماندهي كامپيوتر
فتح يك ترم به دست ترميم     *   قتل يك لبخند در آخر ترم
همه را من ديدم   *    من در اين دانشگاه در به در و ويرانم
من به يك نمره نا قابل ده خشنودم    *       من به ليسانس قناعت دارم
من نمي خندم اگر دوست من مي افتد
من نمي خندم اگر نرخ ژتون را دو برابر بكنند
و نمي خندم اگر موي سرم مي ريزد
من در اين دانشگاه        *      در سراشيب كسالت هستم
خوب مي دانم استاد        *   كي كوئيز مي گيرد
برگه حذف كجاست     *         سايت و رايانه آن مال من است
تريا،نقليه،دانشكده از آن من است
ما بدانيم اگر سلف نباشد      *     همگي مي ميريم
و اگر حذف نباشد    *     همگي مشروطيم
نپرسيم كه در قيمه چرا گوشت نبود
كار ما نيست شناسايي مسئول غذا
كار ما نيست شناسايي بي نظمي ها
كار ما شايد اينست كه در مركز پانچ
پي اصلاح خطا ها برويم

برگرفته شده از بلاگ خنده خنده

خیال تو ! ...

 به صحرا شدم .... عشق باریده بود ....

 

 وعطر نگاه تو....  پیچیده بود ....

 

 شقایق به لب داشت نام تو را .... و بابونه خواب تو رادیده بود ....

 

 وبا یاد لبخند خورشیدیت .... گل خنده بر خاک .... روییده بود ....

 

 نه از خار و خس بود آنجا خبر .... نه رخساره ی گل ....

 

 خراشیده بود ....

 

 تو گویی که بر چشم گلبرگ ها .... نمی از نگاه تو .... باریده بود ....

 

 و انگار یک لحظه طاووس وار .... خیال تو آنجا .... خرامیده بود....

اشعار زیبا در وصف عشق ...

 اگرپیش توخاموشم نگو..نگو... عشق تو با من نیست .....

 

 قفس تنگ و نفس تنگه ....  مجالی از تو گفتن نیست .....

 

 به من سهمی بده از عشق ..... از اون چشمای ویرانگر ....

 

 به بودای نگاه خود .... منو مومن کن ای کافر .....

 

                           *****

 کنار انتظارت تا سحرگاه ... شبی همپای پیچک ها نشستم ....

 

 تو از راه آمدی با ناز ..... تمنای منو دیدی و رفتی .....

 

 شبی از عشق تو با پونه گفتم ... دل او هم برای قصه ام سوخت ....

 

 غم انگیز است تو، شیدایی ام را .... به چشم خویش فهمیدی و رفتی ...

 

 چه باید کرد این هم سرنوشت است ... ولی دل را به چشمت هدیه کردم ...

 

 سر راهت که می رفتی تو آن را ... به یک پروانه بخشیدی و رفتی ....

 

                                   *****

 عشق یعنی کورسویی از امید ...  خواهد آمد آنکه دل بهرش تپید ...

 

 عشق یعنی بوسه های مرغ عشق ... آشنایی با نوای مرغ عشق ....

 

 عشق یعنی روی و موی آراستن ...  ساده پوشی از تکبر کاستن ...

 

 عشق یعنی جلوه گل در بهار .... هدیه باشد از خدا بر موی یار...

 

  می توا ند هر دلی دریا شود ... گر در آن دل عشق حق پیدا شود ...

 

 زاغ زیبای زمستان چون پرید ... بلبلی در نو بهاران سر رسید ...

 

                                      *****

 گر تمام مردمان عاشق شوند  .....        بر مقام آدمی لایق شوند ...

 

 مکتب عشق است دنیا بی گمان ....      طفل نو آموز آموزد به جان ...

 

 عشق مادر عشق بازی عشق یار ....     تا سپس عاشق شود بر کردگار ...

 

 گر بنوشد شربتی مهمان تو ....             کی تواند بشکند پیمان تو ...

 

 درس عشق ار نیست در هر دفتری ....    می توان آموخت از عاشقتری ...

 

 معنی عشق این زمان دیگر شده ...         عقل جز دین بر همه سرور شده ...

 

 عقل را بگذار و راه عشق رو ....           در چنین راهی است عاشقتر جلو ...

 

                                           *****

 ای عشق به اصل خویش بازم گردان .....     آگاه ز لحظه های رازم گردان ...

 

 پرهیز و سخاوتم بگو، درویشی ....              جز عشق ز هرچه ، بی نیازم گردان ...

 

                                             ***** 

چند بیت شعر ...

عشق اگر با تو بیاید به پرستاری من           شب هجران نکند قصد دل آزاری من

روزگاری که جنون گرمی بازارم بود          تونبودی که بیایی به خریداری من

برگ پاییزیم و خسته دل از باد خزان          باغبان نیز نیامد پی دلداری من

اشک گرم و غم عشق آمد وجانا چه کنم        گر به فردا نرسد این شب بیداری من

من و دیوانگی ومهر و وفا یار شدیم            تا تو باشی و منو عشق و وفاداری من

عشق اگر با تو بیاید به پرستاری من           قصه عشق شود قصه بیماری من

                                             *****

چون شمع نیمه جان به هوای تو سوختیم       با گریه ساختیم و به پای تو سوختیم

اشکی که ریختیم به یاد تو ریختیم               عمری که سوختیم برای تو سوختیم

پروانه سوخت یک شب و آسود جان ا و       ما عمرها ز داغ جفای تو سوختیم

دیشب که یار انجمن افروز غیر بود            ای شمع تا سپیده به جای تو سوختیم

کوتاه کن حکایت شبهای غم رهی                کز برق آه و سوز نوای تو سوختیم    

                                                                          « رهی معیری »

                                                

                                            *****    

رفتی ولی کجا که به دل جا گرفته ای         دل جای توست گرچه دل از ما گرفته ای

                                           

                                            *****

 حال دنیا را چو پرسیدم من از فرزانه ای       گفت یا بادیست یا برق است ویا افسانه ای

گفتم از احوال آنهایی که دل بندند به آن            گفت یا مستند ویا خوابند و یا دیوانه ا ند  

                                               

                                                *****

   

1-چند بیت شعر ...

 افسانه حیات دو روزی نبود بیش       آنهم کلیم با تو بگویم چه سان گذشت

 یکروز صرف بستن دل شد به این و آن      روز دگر به کندن دل زین و آن گذشت

 گذشت عمر و تو گویی خیال و خوابی بود      گذشته حسرت و آینده چون سرابی بود

                                                            «  کلیم کاشانی »

                                                           *****

 از گلفروشی ، لاله رخی لاله می خرید ....  می گفت: بی تبسم گل ، خانه بی صفاست" ....

 گفتم : "صفای خانه کفایت نمی کند....         باید صفای روح بیابید که کیمیا ست ".....

                                                            *****

 حال دنیا را چو پرسیدم من از فرزانه ای       گفت یا بادیست یا برق است ویا افسانه ای

  گفتم از احوال آنهایی که دل بندند به آن        گفت یا مستند ویا خوابند و یا دیوانه ا ند

                                            *****                                

   

 عمر آن بود که در صحبت دلدار گذ شت       حیف وصد حیف که آن دولت بیدار گذ شت

 

 آفتابی زد و ویرانه دل روشن کرد                 لیک افسوس که زود از سر دیوار گذ شت

                                                                        « عماد خراسانی »                                                                                             

 

 

گل قاصد ! ....

  گل قا صد ، کی فرستاده تورا  ؟

                کی به تو گفته ز من یاد کنی ؟

                                   کی به تو گفته منو شاد کنی ؟

  اونکه از چشم سیا هش دل من غم می گیره ؟

                              مگه تنها شده باز ؟ مگه رسوا شده باز ؟

                                                      مگه پروانه میخواد ؟ دل دیوانه میخواد ؟

  چه میدونم چی بگم گل قاصد ؟               دیگه دل از همه سرده به خدا .....        

  می دونم بر نمی گرده به خدا ......

 ای نسیم سحری ....        ای سبک رقص پیام آور صبح ......       زیر گوشم چی میگی ؟

  کی فرستاده تورا ؟ کی به تو گفته که از سر ببری خواب مرا ؟

                        کی به تو گفته که از دل ببری تاب مرا ؟

  چی بگم با تو نسیم سحری ؟                   دیگه دل از همه سرده به خدا .....       

  می دونم بر نمی گرده به خدا ......

  دل من سنگ صبور  .......         دل من جام بلور .........

                                       دیگه افتاد و شکست ......       دیگه من موندم و درد .....

   دیگه من موندم و خاموشم و سرد .....

  به تو ای موج قشنگ !   چی بگم از دل تنگ ؟

                        برو تا ساحل دور .......    تا دل چشمه نور .......

  اگه به او باز رسیدی !  ....        بده پیغام مرا   .......         که مبر نام مرا ........

                                به سر سنگ فراموشی و درد .....         بشکن جام مرا ........

                         که دلم از همه سرده به خدا ....           پر درده به خدا ......       

   می دونم بر نمی گرده به خدا .....                   

زندگی ...........

                                                          

هرکس فقط یکبار راه زندگی را می پیماید....

***

زندگی رسم خوشایندی است ......................                                                                

زندگی تجربه شب پره در تاریکی است .......................      

                         

زندگی حس غریبی است که یک مرغ مهاجر دارد ....................

 

زندگی گل به توان ابدیت .....................   

     

زندگی ضرب زمین در ضربان د ل ماست............  

               

زندگی هندسه ساده و یکسان نفسها ست .........................

 

هرکجا هستم باشم ..........   آسمان مال من است ..........

     

پنجره ، فکر ، هوا ، عشق ، زمین مال من ا ست.........     

                

چه اهمیت دارد ...... گاه میرویند .........   قارچهای غربت ................   

            

                                                                  زنده یاد : سهراب سپهری