راه و رسم زندگی

  هرشب دل پر خونم بر خاک درت افتد            باشد که چو روز آید بر وی نظرت افتد

  زیبد که ز درگاهت نومید نگردد باز                 آنکس که به امیدی بر خاک درت افتد

  آیم به درت افتم تا جور کنی کمتر                  از بخت بدم گویی خود بیشترت افتد

  ای دوست مرا نبود از تو طمع پرسش              راضیم به دشنامی آن نیز گرت افتد 

  من خاک شوم جانا در رهگذرت افتم               آخر به غلط روزی بر من گذرت افتد 

                                                     ***