این خانه قشنگ است ولی خانه ی من نیست

                                                        این خاک فریباست ولی خاک وطن نیست

             در مشهد و یزد و قم و کاشان و لرستان

                                                   لطفی است که در برلن و دهلی و پکن نیست

             در بابل و گرگان و خراسان و بروجرد

                                                    نقشی است که در قاهره و شام و یمن نیست

             بر دامن بحر خزر و ساحل گیلان

                                                      موجی است که در ساحل دریای عدن نیست

             در پیکر گلهای دلاویز شمیران

                                                     عطری است که در نافه ی آهوی ختن نیست

             من بهر که خوانم غزل سعدی و حافظ

                                                        در شهر غریبی که در آن فهم سخن نیست

             پاریس قشنگ است ولی نیست چو تهران

                                                              لندن به دل انگیزی شیراز کهن نیست

            هر جا که روم روی به هر سوی که آرم

                                                           فکرم بجز از فکر وطن ذکر وطن نیست

 

                                                                            " دکتر خسرو فرشید ورد "