گل وپروانه!...
گل ناتوان به پروانه گفت: ازمن مگریز...
ببین چگونه سرنوشت مارا ازهم جداکرده ...
من می مانم اما توبه هرسوکه بخواهی...
بال وپرمی گشایی ومیروی ...
بااین همه ما دل دربندومهریکدیگرداریم...
ودورازمردمان درکنارهم زندگی می کنیم.
حتی چنان به هم شبیه هستیم که گاه ماهردوراگل می شمارند...
ولی افسوس...توهمراه نسیم پروازمی کنی ومن....
همچنان اسیروزندانی زمینم...
چقدرآرزوداشتم که باتوپروازکنم...
ومسیرتوراعطرآگین سازم...
اما نه ... توآنقدردورمیروی...
که مرا یارای همراهیت نیست...
توپیوسته میان گلهادرپروازی...
اما من تنهاسایه خودم را ...
که باگردش خورشید دورمن می چرخد نظاره می کنم ...
تومی گریزی وبازمی گردی...
دوباره آهنگ مکانی دگرمی کنی...
اماهرسپیده دم مرا می بینی که همچنان برجای ایستاده ام
واشک می ریزم...
ای پروانه! ... برای اینکه عشق ما پایداربماند....
یا توچون من درزمین ریشه کن ....
یا به من بال وپری ده تا مثل تو... پرواز کنم !...
از: ویکتورهوگو